Dinamiza Caramiñal

Desde posturas lingüicidas, tense espallado a falaz idea de que as linguas minorizadas polos Estados centralistas non precisan amparo das institucións, que os falantes non estamos condicionados á hora de manter ou non o idioma e que calquera medida legal de protección é unha imposición. Para decatarse de que iso é totalmente falso non fai falta ser moi intelixente, abonda con comparar. Así, por exemplo, hai 155 leis, decretos e ordes que regulan (impoñen) a presenza do castelán no mundo empresarial. E, por certo, ningunha para o galego.
Os países con linguas minorizadas e con gobernos que responden ás demandas das súas comunidades lingüísticas van desenvolvendo medidas reguladoras que permitan avanzar na normalización. Puidemos ler esta mesma semana que a futura Lei de cine de Cataluña establecerá que as grandes distribuidoras terán que estrear o 50 por cento das películas estranxeiras en catalán, ben sexa dobradas ben subtituladas. Unha medida parella á Lei estatal de protección do cinema europeo.
Ao norte de Cataluña, pola contra, a lingua occitana nin sequera é recoñecida polo Estado francés como lingua cooficial no seu territorio. Nesa situación, imposta durante séculos, ningunha lingua pode evitar sufrir un proceso de substitución lingüística. Malia iso, o pobo occitano mantén a conciencia do valor da súa lingua e tamén esta semana tivo lugar unha manifestación multitudinaria para reclamar a oficialidade e a presenza no ensino e nos medios da lingua occitana. Sen que faltase a vitalidade festiva.

La plòv e la fai solelh

Neste mapa cronolóxico do sudoeste de Europa, pode apreciarse moi ben a función determinante dos factores políticos na situación das linguas.

NOTA: a situación do occitano é ben distinta da que goza unha variante súa, o aranés, falada e recoñecida en Cataluña.

A historia déixao claro: os nomes dos lugares galegos son ricaz creación deste pobo nas múltiples achegas de sucesivas comunidades lingüísticas, todas recollidas na lingua galega; e só se produciu unha ofensiva de deturpación, burdamente castelanizadora -nunca de achega-, cando os poderes centralistas que someten Galiza desde fins da Idade Media activaron mecanismos para anular os nosos trazos diferenciais.

A vontade popular tamén é contundente: a lexislación que temos ao respecto, aprobada por unanimidade, recolle claramente que a única forma oficial dos topónimos é a galega. Os poderes públicos, é obvio, non poden amparar as imposicións dos peores tempos da historia. Na propia páxina da Xunta:

Mais, parece que hai quen está disposto a recortar estes dereitos mínimos e romper os consensos. O presidente da Xunta declarou que está aberto a modificar a Lei de Normalización Lingüística para acoller desde as institucións topónimos como La Coruña. A existencia dunha normativa que vela polo mantemento dos topónimos orixinarios na documentación oficial, na rotulación ou nos organismos e medios públicos galegos, non afecta aos usos individuais de cadaquén. Mais hai quen nin tolera que a autonomía sirva para facer visíbel a dignidade á que renunciaron.

A posíbel oficialización desde as nosas institucións das deturpacións (chegando a "El Niño de la Guía", por exemplo) supón tirarlle á autonomía o seu sentido e abre o camiño a máis ataques á lingua.

Podemos escoitar estas preocupantes declaracións aquí: